Czarny Staw Gąsienicowy

49°13'57"N 20°00'52"E
1630 m n. p. m.
Czarny Staw Gąsienicowy jest piątym pod względem powierzchni jeziorem w Tatrach (17,7 ha, głębokość 51 m), a także jednym z nielicznych jezior tatrzańskich, w którym żyją ryby, wprowadzone przez człowieka w 1881 r.
Czarny Staw Gąsienicowy jest jeziorem polodowcowym. Wypełnia wydrążoną przez lodowiec misę skalną, zamknięty od północy moreną czołową. Morena czołowa powstawała u czoła jęzora lodowcowego, w wyniku wytapiania się z lodu materiału skalnego, niesionego przez lodowiec. Następowało to, gdy czoło lodowca przynajmniej przez kilkadziesiąt lat nie przesuwało się. Z moreny Czarnego Stawu roztacza się jedna z najbardziej charakterystycznych panoram tatrzańskich, w której dominują Kościelec (2155 m n.p.m.), Kozi Wierch (2291 m n.p.m.) i Granaty. Po sprowadzeniu do kraju prochów Juliusza Słowackiego w 1909 r. powstał projekt stworzenia mauzoleum artysty na niewielkiej wysepce w pobliżu wypływu Czarnego Potoku. Pomysł zainicjowany przez Henryka Sienkiewicza nie spotkał się z przychylnym przyjęciem środowisk górskich i nie został zrealizowany.
W drugiej połowie. XIX w. na morenie stawu wzniesiono kamienny szałas. Jedną z jego ścian stanowił olbrzymi głaz, a drugą jednospadowy, drewniany dach. W 1885 r. z inicjatywy Wydziału Towarzystwa Tatrzańskiego w pobliżu szałasu postawiono schronisko. Można tu było zjeść posiłek, przespać się, a także wynająć tratwę, na której pływano po Czarnym Stawie Gąsienicowym. Ze względu na liczne skargi dotyczące obsługi schroniska, Towarzystwo Tatrzańskie postanowiło zrezygnować ze współpracy z właścicielem – Józefem Gąsienicą Sieczką, a nawet obiekt od niego odkupić, co się jednak nie udało. Schronisko spłonęło około 1920 r.

Miejsce znajduje się na szlakach

Pobierz aplikację

Geoportal